in gesprek met mijn zelven

Oh lala… 2 januari was mijn laatste blog ?! Ik overweeg om het hele systeem van blogs schrijven dan maar van mijn website af te halen want dit is wel een beetje knullig natuurlijk. En toch laat ik het staan. Want dit is wat het is… dit is wat ik zo vaak doe. Dan bedenk ik iets moois… en dan laat ik het liggen. Tot ik het weer herontdek en dan denk ik potverdrie… dat had je mooi bedacht Thilletje, pak het maar weer op! Dat is mijn cadans van verzinnen, vormgeven, laten liggen, oppakken, verzinnen, vormgeven, laten liggen… Daarom kan ik zo onder de indruk zijn van mensen die na het vormgeven, verder gaan met vormgeven. Omdat ze voelen, dit is waar mijn hart ligt, hier ga ik mee verder, dwars door mijn weerstanden en omstandigheden heen. Het heeft ook te maken met een focus hebben, een punt op de horizon zetten en je stappen in die richten voortzetten. Ik zet die stip op de horizon niet. Ik durf niet te focussen. Want als je dat niet doet, kan je het ook niet fout doen. Terwijl ik het intik… weet ik hoe ongelofelijk dom dit is, en toch is dit het.

Om al deze bovenstaande onhandige patronen van mij een beeld te geven zet ik deze ‘waanzinnige’ foto van mezelf in deze blog. Alsof ik de waanzin besef en mezelf afvraag wanneer ik stop met deze cirkel van onhandigheid!

In januari heb ik een training-drie-daagse gevolgd rondom Voice Dialogue. Dit omdat ik meer werk wil maken van mijn coachende kwaliteiten. En het leek mij een goed idee om ter stimulering mijzelf een nieuwe methodiek eigen te maken. Voice Dialgue voelt als een krachtige tool waar ik me graag in wil ontwikkelen. En daarom volg ik nu zelf een aantal sessies bij een zeer ervaren coach. Die stap vond ik heel spannend. Alsof ik onder het mes zou gaan! Dat alleen al is een zeer leerzaam besef richting toekomstige gesprekspartners. Nu ik eenmaal op de sofa zit… geniet ik van het leerproces. Ik heb al diverse energieën van mezelf mogen voelen en verwoorden. En een zeer krachtig aanwezige polariteit in mij is die van Zijn versus Doen. Beide zelven bestaan uit een clubje persoonlijkheden die allemaal net een beetje anders te werk gaan. Waar het kort gezegd op neer komt is dat ik een primaire ik heb die sterk is in Zijn. Heerlijk in het hier en nu, aards, rustig, moeder-zijn. Mensen die mij kennen, zullen dit herkennen als een kracht van mij. Dat is het ook, ik ben dankbaar hiervoor. Maarrrrr…. bijna op schoot… zitten vervolgens de diverse uitstellers die voorkomen dat ik écht aan de slag ga. Mijn focus-ik is duidelijk een verstoten persoon. Ter bescherming om niet te falen of ‘door-de-mand-vallen’ zijn mijn uitstellende-ikken in het Zijn-Team uiterst effectief. En het Focus-Team krijgt alleen ruimte als ik goed weet wat ik moet doen, het risico op falen klein is. Dan neem ik lekker de touwtjes in handen en weet van aanpakken.

Het moge duidelijk zijn wat mij te doen staat… in gesprek gaan met mijn zelven. Want de uitstellers in mijn Zijn-Team… die willen mij beschermen. Ik hoef ze niet te veroordelen, maar ik hoef ze ook niet hun gang te laten gaan. En het Focus-Team… dat mag ruimte geven aan kwetsbaarheid en vervolgens in het licht gaan staan. De komende periode ga ik hier schrijven over mijn Voice Dialogue – ontdekkingsreis.

Ik neem me voor…

Ik hou van oud & nieuw, dat komt o.a. omdat ik erg van oliebollen hou en goed vuurwerk stiekem toch wel mooi vind. Maar ik hou vooral van oud & nieuw vanwege het gevoel van dankbaarheid om wat achter me ligt en het gevoel van ruimte om wat voor me ligt. Ik weet het, het slaat eigenlijk nergens op want je kan iedere dag afsluiten en met een open mind vooruit kijken. Afijn, daar hou ik dus van, van het gevoel dat je opnieuw mag beginnen, dat er ruimte voor je ligt. Ik ben een harrie als het gaat om volhouden van voornemens. (zie mijn 365x-initiatief dat alweer maanden stil ligt…) Daarom durf ik eigenlijk niet zo goed mijn voornemens te delen, omdat ik weet dat ik ze niet ga volhouden. Maar ja… ik vind het al helemaal geen optie om dan dus maar geen voornemens te hebben. Dus daar ga ik… rapapapa
nr. 1 : ik ga weer structureel bewegen en bewust letten op mijn voeding (lees vooral niet snaaien ‘s avonds)
nr. 2 : ik ga investeren in de ontwikkeling van mijn eigen coach-praktijk
nr. 3 : ik ga positieve initiatieven in Alkmaar ondersteunen
Ja… voelt toch weer goed… haha flapdrol! Die eerste 2 wist ik al, maar die derde verzin ik nu ter plekke. Hij is natuurlijk heel breed maar het raakt wel aan een meerdere wensen die ik al langere tijd in mij draag. Ik denk meer nog nu Elsie in mijn leven is, ben ik mij bewust van het belang dat we samen zorgdragen voor onze aarde en samenleving. Door dit voornemen op Alkmaar toe te spitsen, is de kans groter dat ik me echt kan verbinden met initiatieven, fysiek deelnemen, bijdragen, geraakt worden. En ik weet nog niet welke kant dit op gaat buigen, en dat vind ik leuk. Ik beloof hierbij dat ik jou op de hoogte hou van deze voornemens, vooral nummer 2 & 3 lijken me relevant voor jou, nummer 1 is meer mijn eigen dingetje toch? Toch nog even over die nr.3… ik weet bijna wel zeker dat deze wens latent is geworden door de FB-post van een vriendin van mij die ik een uur geleden las. Ze was 2 dagen terug in de bibliotheek geweest naar het initiatief : Human Library Alkmaar

Oudjaarsdag

Het is mijn oudjaarsdag… morgen verdwijnt de 3 en verschijnt de 4. Ik vind het onwerkelijk dat ik 40 word en tegelijkertijd vind ik het geen probleem. Ik voel me kneiter dankbaar omdat dit mijn eerste verjaardag is als moeder. En moeder zijn van Elsie… ik steek het niet onder stoelen of banken… HET IS GEWELDIG!!! En het mooie is, ik had geen verwachtingen of verlangens vooraf, ik liet het gewoon op me af komen. Het overtreft alles en tegelijkertijd voelt het zo vertrouwd, logisch en natuurlijk. Haha… hierover wilde ik deze blog helemaal niet laten gaan (maar ja, waar het hart vol van is…)

Waarover dan wel?
Over dat gevoel van afsluiten en opnieuw beginnen. Welk decennium sluit ik af? Ik weet nog goed hoe ik mijn 30e vierde. 5 vrouwen nodigde ik uit om met mij te vieren dat ik verjaarde. Op 1 na, staan ze gelukkig allemaal nog dicht bij me. Zij maakten samen een doek voor mij terwijl ik voor hen kookte. Het doek heb ik nog steeds… Kort na mijn verjaardag verhuisden we naar Alkmaar. Hoogtepunten in deze 10 jaar, chronologisch zonder uitleg:
– Werken en samenleven in het Liobaklooster en alle contacten die daaruit zijn ontstaan.
– Persoonlijke ontwikkeling bij Tools4Life
– Opbouwen van Dansklooster en alle contacten die daaruit zijn ontstaan.
– Trouwen met Michael
– De struggle met Michael richting ouderschap
– De geboorte van & het leven met Elsie

En nu sta ik op die toch wel magische drempel van een nieuw decennium. Ik hoop dat het me gegeven is om in gezondheid Elsie 10 te zien worden. Ik heb zo’n zin in alle perikelen die bij iedere leeftijd van haar gaan horen… En daarnaast, laat ik even zonder beperkingen mijn wensen voor de komende 10 jaar in mijn eigen leven delen.
– We runnen een eigen mooie groepslocatie
– Dansklooster is een begrip en brengt ons vreugde
– Ik heb een praktijk voor coaching
– Mijn huidige warme vriendschappen zijn verankerd in mijn leven.

Jeetje… wat verhelderend om dit zo simpel neer te zetten. Het geeft me focus over wat ik hier en nu te doen heb. Daarover zal ik blijven delen. En nu… even naar Elsie want die is wakker geworden hoor ik.

Ruimte

Afgelopen week heb ik 5 dagen de tijd genomen om 5 fijne vrouwen te ontmoeten. En er staan er nog meer op mijn verlanglijstje. Ik heb ruimte om te ontmoeten deze maand. En in die ontmoetingen is door de aanwezigheid van Elsie in mijn leven, iets veranderd. In de ontmoeting is ruimte om simpelweg te zijn. We hebben fijne gesprekken, maar samen stil zijn is ook oké. Ik heb niet zoveel verhaal te delen en dat vind ik helemaal niet saai of vervelend. De ruimte om samen te zijn en om dan te lachen om kleine dingen (die vaak de kinderen doen) wat is dat fijn. Waar vroeger het gesprek toch al snel richting werk-ontwikkeling ging (een wezenlijk onderdeel van ons dagelijks bestaan en zeker niet onbelangrijk!) gaat het gesprek nu meer over wie we zijn, waar we om geven. En juist door deze fijne ruimte groeit in mij heel langzaam weer het verlangen om mijn werkzijde te ontwikkelen. En de grote zegen die ik daarin ervaar is dat het zonder druk gepaard gaat. Maar in oktober, toen ik een intensieve werkmaand had vanwege een fulltime trainingsklus, ervoer ik die ruimte helemaal niet. Persoonlijke ontwikkeling op werkvlak was simpelweg geen onderwerp in mijn hoofd. Ik was een soort locomotiefje dat aan het doordenderen was.
Dus om ruimte in je hoofd te krijgen voor persoonlijke ontwikkeling op werkvlak, is wel ruimte in je agenda nodig. En ruimte in de contacten rondom je. Ik wil de fijne vrouwen in mijn leven bedanken voor hoe zij hun leven af en toe delen met mij. Hoe ze zorgzaam en liefdevol omgaan met de tijd die er te delen is. En vanaf dit punt mag ik mijn stappen op het werkpad weer gaan zetten, na geruime tijd alle liefde en focus op Elsie te hebben gelegd. Ze slaapt nu in haar bedje. Daardoor is er in de avonden ruimte gekomen. Dankjewel lieve kleine schat, dat je slaapt in je eigen bedje, wat ben je een held in je eentje in die donkere nacht, mama is dichtbij en is smoorverliefd op je.

… en vlog

Toen ik afgelopen week mijn website meer openheid gaf, voelde ik na afloop pas dat het een essentiële stap was voor mijn ontwikkeling. Het is nogal een thema in mij, mezelf zichtbaar maken. Ik bezit de onlogische mix van struisvogel & pauw zijn. Enerzijds heb ik dondersgoed door dat ik gezegend ben met mooie talenten. Anderzijds duik ik enorm onder de grond en vertik ik het om mijn talenten echt in te zetten. Ik heb een hardnekkige overtuiging dat ik mezelf pas mag kenbaar maken, als ik op alle vlakken goed ben. Ik mag dus pas mezelf in al mijn glorie laten zien, als alles af is en ik het met iedereen goed heb… Zodra ik dit deel besef ik de idioterie omdat niemand dan ooit zichzelf kan laten zien. Deze perfectie bestaat namelijk niet en hoeft niet. Zie je wel… ik weet het wel ;) Ik heb dus een besluit gemaakt (hoewel ik nog zoveel dingen niet af heb en mijn relatie ten opzichte van sommige dierbaren niet lekker zit) ik ga zichtbaar worden. Ik ga delen wat me raakt, wat ik vind, maar vooral wat ik kan, en wat ik te brengen heb.

Drie jaar terug heb ik een mooie serie vlogs gemaakt ter promotie van de school voor Praktische Filosofie. Ik zat ze daarnet terug te kijken en ik vind het ontzettend leuk om mezelf zo te zien delen. Het smaakt naar meer. Voor nu deel ik deze met je:

 

Witte bol vol dromen

Anderhalve week geleden stopte mijn volle oktober-werk-maand. Ik had er in september best een beetje tegenop gekeken. Voor het eerst volle dagen bij Elsie vandaan. Maar het ging gelukkig heel goed. Wat mij wel in het geheel trof was dat mijn energie heel anders was dan in die vrije september-maand. Mijn laatste blog ging over mijn gevoel dat alles mogelijk is. Maar in oktober stond ik daar helemaal niet bij stil. Het was simpelweg geen thema voor me om over ontwikkeling na te denken.

Nu pas weer… komt in mij naar boven dat ik weer in die energie mag gaan staan. Mag creëren vanuit mijn kracht. Maar het moest wel naar boven getrokken worden door een paar lieve mensen rondom mij. Die riepen luid tegen mij: Hallo Mathilda!!! Ga eens wat doen met je talenten!! Je hebt mega veel potentie en je zit te slapen!! Ze hebben gelijk. Ik slaap… Ik vind het zo vervullend om de hele dag naar Elsie te kijken en haar te voeden aan mijn borst. Natuurlijk is dat vervullend, maar ik mag me tegelijkertijd ook neerzetten met al mijn potentie. Ik roep dit vooral tegen mezelf in de spiegel, want ik slaap nog steeds een beetje. Ik cocoon heerlijk in mijn huis, ben compleet verslaafd aan Elsie, droom naar de blauwe lucht en de herfstige bomen die daar zo schitterend tegen af tekenen.

Vandaag heb ik een nieuw thema doorgevoerd op deze website. Het thema is de laatste fase van de paardebloem die zichzelf deelt met de wereld om zo weer nieuw leven te zaaien. Het is zo’n schitterend symbool. Ze betekend voor mij dat ik lang genoeg heb gecocoont… het wordt tijd om te blazen lieve thil… laat maar weten dat je er bent met… Leef in Verbinding