Ruimte

Afgelopen week heb ik 5 dagen de tijd genomen om 5 fijne vrouwen te ontmoeten. En er staan er nog meer op mijn verlanglijstje. Ik heb ruimte om te ontmoeten deze maand. En in die ontmoetingen is door de aanwezigheid van Elsie in mijn leven, iets veranderd. In de ontmoeting is ruimte om simpelweg te zijn. We hebben fijne gesprekken, maar samen stil zijn is ook oké. Ik heb niet zoveel verhaal te delen en dat vind ik helemaal niet saai of vervelend. De ruimte om samen te zijn en om dan te lachen om kleine dingen (die vaak de kinderen doen) wat is dat fijn. Waar vroeger het gesprek toch al snel richting werk-ontwikkeling ging (een wezenlijk onderdeel van ons dagelijks bestaan en zeker niet onbelangrijk!) gaat het gesprek nu meer over wie we zijn, waar we om geven. En juist door deze fijne ruimte groeit in mij heel langzaam weer het verlangen om mijn werkzijde te ontwikkelen. En de grote zegen die ik daarin ervaar is dat het zonder druk gepaard gaat. Maar in oktober, toen ik een intensieve werkmaand had vanwege een fulltime trainingsklus, ervoer ik die ruimte helemaal niet. Persoonlijke ontwikkeling op werkvlak was simpelweg geen onderwerp in mijn hoofd. Ik was een soort locomotiefje dat aan het doordenderen was.
Dus om ruimte in je hoofd te krijgen voor persoonlijke ontwikkeling op werkvlak, is wel ruimte in je agenda nodig. En ruimte in de contacten rondom je. Ik wil de fijne vrouwen in mijn leven bedanken voor hoe zij hun leven af en toe delen met mij. Hoe ze zorgzaam en liefdevol omgaan met de tijd die er te delen is. En vanaf dit punt mag ik mijn stappen op het werkpad weer gaan zetten, na geruime tijd alle liefde en focus op Elsie te hebben gelegd. Ze slaapt nu in haar bedje. Daardoor is er in de avonden ruimte gekomen. Dankjewel lieve kleine schat, dat je slaapt in je eigen bedje, wat ben je een held in je eentje in die donkere nacht, mama is dichtbij en is smoorverliefd op je.

… en vlog

Toen ik afgelopen week mijn website meer openheid gaf, voelde ik na afloop pas dat het een essentiële stap was voor mijn ontwikkeling. Het is nogal een thema in mij, mezelf zichtbaar maken. Ik bezit de onlogische mix van struisvogel & pauw zijn. Enerzijds heb ik dondersgoed door dat ik gezegend ben met mooie talenten. Anderzijds duik ik enorm onder de grond en vertik ik het om mijn talenten echt in te zetten. Ik heb een hardnekkige overtuiging dat ik mezelf pas mag kenbaar maken, als ik op alle vlakken goed ben. Ik mag dus pas mezelf in al mijn glorie laten zien, als alles af is en ik het met iedereen goed heb… Zodra ik dit deel besef ik de idioterie omdat niemand dan ooit zichzelf kan laten zien. Deze perfectie bestaat namelijk niet en hoeft niet. Zie je wel… ik weet het wel ;) Ik heb dus een besluit gemaakt (hoewel ik nog zoveel dingen niet af heb en mijn relatie ten opzichte van sommige dierbaren niet lekker zit) ik ga zichtbaar worden. Ik ga delen wat me raakt, wat ik vind, maar vooral wat ik kan, en wat ik te brengen heb.

Drie jaar terug heb ik een mooie serie vlogs gemaakt ter promotie van de school voor Praktische Filosofie. Ik zat ze daarnet terug te kijken en ik vind het ontzettend leuk om mezelf zo te zien delen. Het smaakt naar meer. Voor nu deel ik deze met je:

 

Witte bol vol dromen

Anderhalve week geleden stopte mijn volle oktober-werk-maand. Ik had er in september best een beetje tegenop gekeken. Voor het eerst volle dagen bij Elsie vandaan. Maar het ging gelukkig heel goed. Wat mij wel in het geheel trof was dat mijn energie heel anders was dan in die vrije september-maand. Mijn laatste blog ging over mijn gevoel dat alles mogelijk is. Maar in oktober stond ik daar helemaal niet bij stil. Het was simpelweg geen thema voor me om over ontwikkeling na te denken.

Nu pas weer… komt in mij naar boven dat ik weer in die energie mag gaan staan. Mag creëren vanuit mijn kracht. Maar het moest wel naar boven getrokken worden door een paar lieve mensen rondom mij. Die riepen luid tegen mij: Hallo Mathilda!!! Ga eens wat doen met je talenten!! Je hebt mega veel potentie en je zit te slapen!! Ze hebben gelijk. Ik slaap… Ik vind het zo vervullend om de hele dag naar Elsie te kijken en haar te voeden aan mijn borst. Natuurlijk is dat vervullend, maar ik mag me tegelijkertijd ook neerzetten met al mijn potentie. Ik roep dit vooral tegen mezelf in de spiegel, want ik slaap nog steeds een beetje. Ik cocoon heerlijk in mijn huis, ben compleet verslaafd aan Elsie, droom naar de blauwe lucht en de herfstige bomen die daar zo schitterend tegen af tekenen.

Vandaag heb ik een nieuw thema doorgevoerd op deze website. Het thema is de laatste fase van de paardebloem die zichzelf deelt met de wereld om zo weer nieuw leven te zaaien. Het is zo’n schitterend symbool. Ze betekend voor mij dat ik lang genoeg heb gecocoont… het wordt tijd om te blazen lieve thil… laat maar weten dat je er bent met… Leef in Verbinding

Wat zal ik…?

Elsie is nu bijna 6 maanden. Het is zo vervullend om haar moeder te mogen zijn. Eigenlijk is het dus genoeg… dat voel ik enerzijds ook echt. Dit is voldoende, dit is wat het leven nu van mij vraagt en ik dus ten volle mag geven en leven. Anderzijds voel ik misschien wel meer dan ooit, dat alles mogelijk is. Dat enkel hoef te kiezen wat ik wil ontwikkelen en dat als ik dat dan ten volle kies, het er mag zijn. En dan komt er slechts 1 probleempje om de hoek kijken… wat zal ik gaan doen? Ik voel daar vooral hele fijne dingen in. Zal ik schommels gaan maken. Zal ik een inspiratie-dag met een lieve vriendin gaan ontwikkelen? Zal ik een website ontwikkelen waarin eenzame ouderen in het verpleeghuis gekoppeld worden aan lieve mensen daarbuiten? Zal ik een locatie gaan kopen en daar gasten ontvangen? Ik zit zo in de ‘alles-is-mogelijk’ modus dat ik er zondag redelijk van overtuigd was dat ik de staatsloterij zou winnen… ik won 5,-…. Maar deze modus hou ik een beetje stiekem voor mezelf. Ik voel energie en positiviteit maar ik durf nog niet tot stappen over te gaan, haha ik heb ook nog niet gekozen. Ik voel enkel heerlijk intern gezoem van creatie en daar zal ik maar eens even van blijven genieten. Ik hou je op de hoogte…

Voedingsvreugde

Ruim anderhalve week geleden ben ik gestart met mijn fotoproject 365. Het valt me op dat ik bijna iedere dag wel een foto zou willen plaatsen waarom Elsie aan mijn borst is. Maar ik vind dat ik een beetje moet spreiden, dus doe ik dat niet… Maar om eerlijk te zijn, het is het mooiste wat ik in deze fase van mijn leven mag doen, Elsie voeden aan mijn borst. Ik ben dankbaar dat Mik er af en toe een foto van maakt en ik besluit hier en nu, dat ik hem dat nog veel vaker ga vragen. Ik wil fotomomenten van dit intens mooie stukje leven. Gelukkig mag ik het vaak doen, Elsie wil gemiddeld om de 2,5 uur wel een slokje. Misschien doet ze dat wel voor mij, mij steeds 4 uur laten werken zou onmenselijk zijn…

Puur natuur

Aan het einde van de ochtend voelde ik dat het goed was om met Elsie naar buiten te gaan. Met de auto naar Egmond om eerst even langs de Stolpboerderij (waarover in toekomstige blogs hopelijk meer) te rijden en daarna naar het duingebied door te rijden bij Egmond aan Zee. Die plek omdat daar op de parkeerplaats een joekel van een rozenstruik staat met rozenbottels die door mij geplukt willen worden (ik heb het genot van zelf rozenbotteljam maken ontdekt!). Na voldoende geplukt te hebben voor 2 potjes jam vond Elsie het wel genoeg en daarom ging ik met haar wandelen. En dat bleek het cadeautje van de dag. Wat een mooi duingebied, gevuld met geheime moestuintjes en kleine vennetjes. Het was zo fijn om daar te wandelen met Elsie die eerst nog even lekker meekeek en daarna heerlijk in slaap viel. Ik genoot van de gedachte dat frisse lucht door haar lijfje trok, goeie zuurstof voor de ontwikkeling van alles in haar. Ik snoepte duindoornbesjes en rozenbottels en ik voelde hoe fijn het was om te wandelen, gewoon te wandelen in de natuur. Hier een paar foto’s van de mooie kleuren die ik tegenwam.