Afgelopen week heb ik 5 dagen de tijd genomen om 5 fijne vrouwen te ontmoeten. En er staan er nog meer op mijn verlanglijstje. Ik heb ruimte om te ontmoeten deze maand. En in die ontmoetingen is door de aanwezigheid van Elsie in mijn leven, iets veranderd. In de ontmoeting is ruimte om simpelweg te zijn. We hebben fijne gesprekken, maar samen stil zijn is ook oké. Ik heb niet zoveel verhaal te delen en dat vind ik helemaal niet saai of vervelend. De ruimte om samen te zijn en om dan te lachen om kleine dingen (die vaak de kinderen doen) wat is dat fijn. Waar vroeger het gesprek toch al snel richting werk-ontwikkeling ging (een wezenlijk onderdeel van ons dagelijks bestaan en zeker niet onbelangrijk!) gaat het gesprek nu meer over wie we zijn, waar we om geven. En juist door deze fijne ruimte groeit in mij heel langzaam weer het verlangen om mijn werkzijde te ontwikkelen. En de grote zegen die ik daarin ervaar is dat het zonder druk gepaard gaat. Maar in oktober, toen ik een intensieve werkmaand had vanwege een fulltime trainingsklus, ervoer ik die ruimte helemaal niet. Persoonlijke ontwikkeling op werkvlak was simpelweg geen onderwerp in mijn hoofd. Ik was een soort locomotiefje dat aan het doordenderen was.
Dus om ruimte in je hoofd te krijgen voor persoonlijke ontwikkeling op werkvlak, is wel ruimte in je agenda nodig. En ruimte in de contacten rondom je. Ik wil de fijne vrouwen in mijn leven bedanken voor hoe zij hun leven af en toe delen met mij. Hoe ze zorgzaam en liefdevol omgaan met de tijd die er te delen is. En vanaf dit punt mag ik mijn stappen op het werkpad weer gaan zetten, na geruime tijd alle liefde en focus op Elsie te hebben gelegd. Ze slaapt nu in haar bedje. Daardoor is er in de avonden ruimte gekomen. Dankjewel lieve kleine schat, dat je slaapt in je eigen bedje, wat ben je een held in je eentje in die donkere nacht, mama is dichtbij en is smoorverliefd op je.