Oh lala… 2 januari was mijn laatste blog ?! Ik overweeg om het hele systeem van blogs schrijven dan maar van mijn website af te halen want dit is wel een beetje knullig natuurlijk. En toch laat ik het staan. Want dit is wat het is… dit is wat ik zo vaak doe. Dan bedenk ik iets moois… en dan laat ik het liggen. Tot ik het weer herontdek en dan denk ik potverdrie… dat had je mooi bedacht Thilletje, pak het maar weer op! Dat is mijn cadans van verzinnen, vormgeven, laten liggen, oppakken, verzinnen, vormgeven, laten liggen… Daarom kan ik zo onder de indruk zijn van mensen die na het vormgeven, verder gaan met vormgeven. Omdat ze voelen, dit is waar mijn hart ligt, hier ga ik mee verder, dwars door mijn weerstanden en omstandigheden heen. Het heeft ook te maken met een focus hebben, een punt op de horizon zetten en je stappen in die richten voortzetten. Ik zet die stip op de horizon niet. Ik durf niet te focussen. Want als je dat niet doet, kan je het ook niet fout doen. Terwijl ik het intik… weet ik hoe ongelofelijk dom dit is, en toch is dit het.

Om al deze bovenstaande onhandige patronen van mij een beeld te geven zet ik deze ‘waanzinnige’ foto van mezelf in deze blog. Alsof ik de waanzin besef en mezelf afvraag wanneer ik stop met deze cirkel van onhandigheid!

In januari heb ik een training-drie-daagse gevolgd rondom Voice Dialogue. Dit omdat ik meer werk wil maken van mijn coachende kwaliteiten. En het leek mij een goed idee om ter stimulering mijzelf een nieuwe methodiek eigen te maken. Voice Dialgue voelt als een krachtige tool waar ik me graag in wil ontwikkelen. En daarom volg ik nu zelf een aantal sessies bij een zeer ervaren coach. Die stap vond ik heel spannend. Alsof ik onder het mes zou gaan! Dat alleen al is een zeer leerzaam besef richting toekomstige gesprekspartners. Nu ik eenmaal op de sofa zit… geniet ik van het leerproces. Ik heb al diverse energieën van mezelf mogen voelen en verwoorden. En een zeer krachtig aanwezige polariteit in mij is die van Zijn versus Doen. Beide zelven bestaan uit een clubje persoonlijkheden die allemaal net een beetje anders te werk gaan. Waar het kort gezegd op neer komt is dat ik een primaire ik heb die sterk is in Zijn. Heerlijk in het hier en nu, aards, rustig, moeder-zijn. Mensen die mij kennen, zullen dit herkennen als een kracht van mij. Dat is het ook, ik ben dankbaar hiervoor. Maarrrrr…. bijna op schoot… zitten vervolgens de diverse uitstellers die voorkomen dat ik écht aan de slag ga. Mijn focus-ik is duidelijk een verstoten persoon. Ter bescherming om niet te falen of ‘door-de-mand-vallen’ zijn mijn uitstellende-ikken in het Zijn-Team uiterst effectief. En het Focus-Team krijgt alleen ruimte als ik goed weet wat ik moet doen, het risico op falen klein is. Dan neem ik lekker de touwtjes in handen en weet van aanpakken.

Het moge duidelijk zijn wat mij te doen staat… in gesprek gaan met mijn zelven. Want de uitstellers in mijn Zijn-Team… die willen mij beschermen. Ik hoef ze niet te veroordelen, maar ik hoef ze ook niet hun gang te laten gaan. En het Focus-Team… dat mag ruimte geven aan kwetsbaarheid en vervolgens in het licht gaan staan. De komende periode ga ik hier schrijven over mijn Voice Dialogue – ontdekkingsreis.